กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลั่วเฉินพักความคิดเรื่องโครงสร้างทางกายภาพของมนุษย์ปลาไว้ชั่วคราว แล้วหันสายตากลับมาที่เชลยศึกของตน หลังผ่านประสบการณ์ความเจ็บปวดจากชิ้นส่วนร่างกายที่ถูกหักขาดหลายครั้ง และรูปแบบการแสดงผลของคาถาที่ทำให้รู้สึกไม่สบายตัว ในที่สุดมนุษย์ปลาที่ชรามากก็พังทลายโดยสิ้นเชิง ยอมล้มเลิกการต่อต้าน
มันสั่นเทา บอกลั่วเฉินอย่างตะกุกตะกักว่าตนเป็นเพียงสมาชิกชั้นนอกสุดของลัทธิศาสนาที่ชื่อว่า “แดนสงบจมลึก” มีหน้าที่รับผิดชอบเพียงเก็บกวาดสิ่งเจือปนและเศษซากในทะเล ไม่รู้ความลับของบุคคลระดับสูงในลัทธิเลยแม้แต่น้อย