ตอนที่ 146 เวลาเปิดกล่อง

“อ้วก—แค่ก ๆ! แค่ก...!”

เสียงไอสำลักอย่างรุนแรงฉีกกระชากความเงียบงันภายในห้องสมุดโดยไร้สัญญาณเตือน

ชั่วพริบตาที่เสียงดังขึ้น นิ้วมือของวิกเตอร์ก็กระเด้งออกเซฟปืนอย่างฉับพลัน ปากกระบอกปืนหันทิศชี้ไปยังต้นธารเสียงอย่างมั่นคงพร้อม ๆ กับการหมุนตัว นั่นคือตำแหน่งที่ "ศพ" ของลั่วเฉินอยู่

ภาพการคาดการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล่นผ่านสมองในชั่วพริบตา เขาเกือบจะเหนี่ยวไกออกไปตรง ๆ ทว่าสิ่งที่สายตามองเห็นกลับเหนือความคาดหมาย

ลั่วเฉินไม่ได้กลายร่างเป็นผู้เดินละเมอ ทั้งยังไม่ได้เผยออกมาซึ่งความก้าวร้าวใด ๆ เขาเพียงกำลังคุกเข่าข้างเดียวอยู่ท่ามกลางกองเลือดและสิ่งของระเกะระกะ มือข้างหนึ่งบีบลำคอตนเองไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างยันพื้นเอาไว้ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ