เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
รถแล่นทะยานไปบนถนนที่ค่อย ๆ ฟื้นคืนชีพ หลังจากผ่านพ้นวันแรกไป เมืองแห่งนี้ก็เริ่มคุ้นเคยกับนิสัยของพวกเขาแล้ว
การจากไปจากอพาร์ตเมนต์กลายเป็นตัวเลือกที่ผิดพลาดและแย่แล้วมาก ในเมื่อความเปราะบางของพวกเขาถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น การข่มขู่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในเมืองนี้จึงไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนตัวเองอีกต่อไป
“ทางขวา!” เสียงร้องอุทานของแอนนิซาแทงทะลุความกดดันภายในห้องโดยสารอย่างฉับพลัน
แทบจะในเวลาเดียวกัน เงาร่างหนึ่งบนทางเท้าฝั่งขวาที่เดิมทีนอนแผ่อ่อนปวกเปียกเหมือนเศษผ้าขี้ริ้วก็ดีดตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกชักนำด้วยเส้นด้ายไร้รูปร่าง พุ่งกระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างเบาะหลังดัง “ปัง!” อย่างแรง!
ใบหน้าอันไร้ชีวิตชีวาจากปราณมรณะแห่งการหลับใหลกำลังแนบแน่นอยู่กับผิวนอกของแก้ว ห่างจากใบหน้าของแอนนิซาเพียงแค่แก้วอันเปราะบางแผ่นเดียวเท่านั้น