กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ถึงแขนขาจะหักขาด ส่วนอื่นของร่างกายก็ยังรับรู้ความรู้สึกได้งั้นเหรอ?”
เมื่อตระหนักถึงข้อนี้ ดวงตาของลั่วเฉินก็เป็นประกายขึ้นมา
ผลเช่นนี้ดูเหมือนไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากทำให้คนทนทุกข์ ถึงขั้นสร้างทัณฑ์พิสดารที่สับคนจนเป็นชิ้น ๆ แต่กลับอยากตายแต่ตายไม่ได้ ต้องทนรับความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์…
แต่ลั่วเฉินซึ่งเคยอ่านตำรามามากมาย กลับมองเห็นเค้าของคาถาหลายบท รวมถึงประโยชน์ที่นำไปใช้ได้จริงจากสิ่งนี้
ยกตัวอย่างที่พื้นฐานที่สุด บนเกาะร้างที่การสื่อสารถูกตัดขาดแห่งนี้ หากแยกดวงตากับใบหูของคนออกมาแล้วพกติดตัว ตามทฤษฎีก็จะสามารถถักทอเครือข่ายตรวจจับทางชีวภาพให้ครอบคลุมพื้นที่ได้