ตอนที่ 140 นักตกคนในฝัน (ภาคสี่)

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง สม่ำเสมอ หนักแน่น กระทั่งมีจังหวะที่ใกล้เคียงความอ่อนโยน เสียงไม่ดัง แต่กลับชัดเจนจนเป็นความผิดปกติ ขับไล่ให้สลายซึ่งความหวังของคนในห้องที่ว่าตัวเองเพียงหูฝาดจนหมดสิ้น บังคับให้รับรู้ถึงความรู้สึกขัดแย้งอันประหลาดนั้น

ลั่วเฉินลุกขึ้นจากข้างโต๊ะหนังสืออย่างช้า ๆ โดยไม่ส่งเสียงใด เขาเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนกำแพง ตอนนี้เป็นยามดึก ตีสามสิบเจ็ดนาที นอกหน้าต่าง ดวงจันทร์เต็มดวงยังลอยสูงอยู่บนท้องฟ้ายามราตรี ดวงดาวมากมายเป็นบอดี้การ์ดรายล้อมอยู่ข้างมัน ไม่ให้ถูกดวงอาทิตย์ขับไล่