ตอนที่ 57 ต่อสู้เพียงลำพัง

“ผมชื่อลั่วเฉิน”

“ผมเป็นนักศึกษาปีหนึ่งสาขาคติชนวิทยา มหาวิทยาลัยมี่ซือ”

ที่ข้างหูลั่วเฉินมีเสียงพึมพำแผ่วเบาเหมือนพึมพำกับตัวเองดังมา เขาลองลืมดวงตา แต่กลับพบว่ามองไม่เห็นอะไรเลย รู้สึกเพียงอาการคันทนไม่ไหวเป็นระลอกโดยรอบเบ้าตา ราวกับมีมดตัวเล็กนับไม่ถ้วนกำลังเลื้อยไปตามขอบ

หรือว่าคู่มือนักสืบรู้ตัวว่าผมเริ่มมีความสงสัยในตัวมัน เลยเตรียมลงมือแล้ว? ไม่ สิ ไม่ใช่ นี่เหมือนเสียงของตัวผมเอง บวกกับภูมิหลังของปริศนานี้ที่สั้นเกินไป... กลไกแนะนำเสริมบางอย่างงั้นหรือ?

บังคับตัวเองให้ใจเย็น ลั่วเฉินนึกย้อนเนื้อหาของปริศนานี้:

【ปริศนา: ชุมชนคนนอนไม่หลับ】

【ภูมิหลัง】 2002 ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน

【คำอธิบาย】 เพราะขาดแคลนเงิน คุณย้ายเข้าอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ที่มีชื่อเสียงไม่ดี