กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ติ๊งลิ๊งลิ๊ง!”
ทันใดนั้น โทรศัพท์บ้านที่ตั้งอยู่มุมโต๊ะก็ส่งเสียงกริ่งแหลมเสียดหู เกือบทำให้แก้วหูของลั่วเฉินที่เพิ่งฟื้นฟูดีแตก เขารีบก้าวยาว ๆ สองสามก้าวพุ่งไปที่โทรศัพท์ คว้าขึ้นรับทันที:
“ฮัลโหล ขอเรียนถามว่าใครครับ?”
“ลั่วเฉิน ต้นฉบับสัปดาห์ก่อนทำไมยังไม่ส่งอีกล่ะ พ่อฉันบอกว่าโทรศัพท์หาคุณไม่ติด ทุกวันเอาแต่พูดจ้อไม่หยุดกับฉัน……”
ปลายหูโทรศัพท์เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูอ่อนหัดเล็กน้อยและมีความไม่พอใจแฝงอยู่ ชั่วพริบตาที่ลั่วเฉินได้ยินเสียงนี้ก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ตอบโดยไร้จิตสำนึก:
“หลิง?”