ตอนที่ 56 ผมมีอาการหวาดระแวงที่ไหน ใส่ร้ายกันทั้งนั้น

หลิงทำหน้าตายวางอาหารและน้ำไว้ข้างลั่วเฉินที่มีหนึ่งลมหายใจที่ร่อแร่ แล้วหันหลังจะเดินจากไป

“เดี๋ยว”

เสียงคำรามแหบพร่าและการดิ้นรนที่ดำเนินมาหลายวันด้านหลังหยุดลงฉับพลัน

หันไปมอง การกระตุกของกล้ามเนื้อราวกับชักกระตุกบนใบหน้าลั่วเฉินสงบลงแล้ว เสียงแหบพร่าที่พ่วงไปด้วยก็ได้รับการฟื้นฟูให้เรียบสม่ำเสมอ ราวกับในการประลองกับความบ้าคลั่ง เขาพลิกสถานการณ์กลับมาได้สำเร็จ:

“หลิง ผมรู้สึกว่าดีขึ้นแล้ว… ปลดโซ่ตรวนบนตัวผมออกเถอะ”

ลั่วเฉินหลับดวงตาอย่างช้า ๆ เหงื่อเย็นที่ยังไม่แห้งบนหน้าผากไหลลงตามแก้มซีดขาว ซึมแผ่เป็นร่องรอยสีเข้มบนผ้าปูเตียง