กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตับ ตับ ตับ...
หลิงไม่เคยส่งเสียงยามเดิน แต่วันนี้ เธอจงใจเคาะพื้นให้เกิดเสียงชัดเจนและเป็นแบบแผน
เธอเองก็ไม่ชินกับการใช้นิ้วมือเรียวเล็กจนเกือบโปร่งใสของตนประคองอะไรให้มั่นคง นิ้วเหล่านั้นเหมาะแก่การฉีกกระชากมากกว่าการรองรับ แต่ในยามนี้ มือซีดขาวทั้งสองข้างของเธอกลับยกประคองระดับราบด้วยถาดพลาสติกเรียบง่ายจนดูทรุดโทรม บนนั้นมีบิสกิตอัดแท่งกับน้ำแร่ที่ยังไม่เปิดขวดหนึ่งขวด ท่าทางแข็งทื่ออยู่บ้าง
ตับ ตับ ตับ...
หลิงเดินมาถึงหน้าห้อง หยุดยืนท่ามกลางความเงียบงัน