ตอนที่ 54 บทส่งท้าย-เรื่องราวของนักเขียนนิยาย (2)

ความสำเร็จเป็นรสชาติแบบไหนกันนะ?

ในช่วงเวลาไม่กี่ปีต่อมา ผมได้ลิ้มรสชาติทั้งหมดของมันอย่างลึกซึ้ง หรืออาจกล่าวได้ว่าจนรู้สึกเกิดอาการวิงเวียนไปหมด พู่กันสีดำคล้ำด้ามนั้นเปรียบเสมือนนิ้วมือที่แตะหินเป็นทองในตำนาน มันเปลี่ยนแนวคิดในสมองของผมที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงความหลงผิด ให้กลายเป็นตัวอักษรน้ำหมึกทีละตัว กลายเป็นผลงานขายดีที่กวาดม้วนไปทั่วตลาดหนังสือ

รายได้จากค่าลิขสิทธิ์ทบพูนราวกับก้อนหิมะกลิ้งใหญ่ขึ้น และแตะตัวเลขที่ในอดีตผมไม่เคยกล้าแม้แต่จะจินตนาการได้อย่างรวดเร็ว เพียงแค่เงินจากการขายหนังสือ ก็เพียงพอให้ผมหลุดพ้นจากความกังวลเรื่องการหาเลี้ยงชีพตั้งแต่นั้นมา และใช้ชีวิตสุขสบายอย่างสุขารมณ์