เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ยามราตรีลึก ผู้คนเงียบสงัด เงามืดปกคลุมคฤหาสน์เก่าแก่หลังนี้ หมอกหนาทึบทำให้มันยิ่งพร่ามัว สภาพแวดล้อมอันสงบเงียบรอคอยให้ผู้คนดำดิ่งสู่นิทรา
ร่างเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากบันไดเข้าสู่ระเบียงทางเดินชั้นสอง ใบหน้าไม่ชัดเจน รูปร่างพร่ามัว ในมือคล้ายกับยังถือบางสิ่งไว้ มันเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง แทบไร้ซึ่งสรรพเสียง
จนกระทั่งผ่านบานเกล็ดหน้าต่างที่ดึงปิดไม่สนิท แสงจันทร์อันเย็นเยียบจึงดิ้นหลุดจากพันธนาการของชั้นเมฆ สาดตัดเฉียงเข้ามา ส่องกระทบมุมหนึ่งของสิ่งที่อยู่ในมือของเงานั้นพอดี—
คมมีดโลหะอันราบเรียบช่วงหนึ่ง
แสงสลัวอันเป็นเอกลักษณ์ของอาวุธคมสะท้อนขึ้นด้านบน เผยให้เห็นใบหน้าส่วนล่างของผู้ถืออาวุธเพียงชั่วครู่: ริมฝีปากที่เม้มแน่น ขากรรไกรล่างอันเฉียบคม และเสื้อผ้าอันเป็นเอกลักษณ์...