ตอนที่ 40 คฤหาสน์

การพูดคุยเรื่อยเปื่อยมักทำให้การเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยดูร่าเริงเบาสบายและสั้นลง ลั่วเฉินคัดเลือกออกมาหลายเรื่องจากสิ่งที่ผ่านประสบการณ์ในอดีต ซึ่งไม่ถึงกับสะเทือนโลกแต่ก็สนุกพอ แต่งเติมเล็กน้อยแล้วเล่าอย่างช้า ๆ ไม่นานก็ดึงความสนใจของคนร่วมทางได้

คนที่พูดเกินจริงที่สุดโดยประมาณก็คงหนีไม่พ้นอีเหลียง เขาเดินไปเดินมาก็ถึงกับหยิบสมุดบันทึกออกมาจดเรื่องพวกนี้ และถามความเห็นลั่วเฉิน ดูเหมือนจะเตรียมใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับนิยาย

กว่าจะไปถึงหน้าประตูคฤหาสน์ เขาก็เก็บสมุดบันทึกกลับอย่างอาลัยอาวรณ์

คฤหาสน์เป็นอาคารสามชั้นสีเทาขาวรูปแบบเรียบง่าย ผนังด้านนอกมีเถาวัลย์แห้งเลื้อยอยู่บ้าง หน้าต่างมีไม่น้อยแต่ปิดแน่นทั้งหมด ที่นี่เงียบเป็นพิเศษ ทางเดินเล็กหน้าประตูสะอาด แต่พืชในสวนออกจะรกบ้าง โดยรวมดูเหมือนเป็นเพียงบ้านเก่าที่อยู่ห่างไกลความวุ่นวาย

โดยรอบมีเสียงถอนหายใจเบา ๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอกหลายครั้ง ก่อนจะได้เห็นกับตาอาคารนี้ อาจมีบางคนในที่นั้นจินตนาการคฤหาสน์เป็นบ้านผีสิงแบบในภาพยนตร์สยองขวัญจริง ๆ แต่เมื่อดูตามจริง สถานการณ์ไม่เลวร้ายขนาดนั้น ศาสตราจารย์จางเหวินฮ่าวใช้ชีวิตด้วยความสงบที่นี่ ถึงกับจ้างคนมาทำความสะอาดโดยเฉพาะ

ลั่วเฉินส่งสายตาให้นักศึกษามหาวิทยาลัยสองคน ที่นี่ไม่มีใครเหมาะจะไปเคาะประตูมากไปกว่าพวกเขาแล้ว เพราะถึงอย่างไรตัวเขาและอีเหลียงก็ไม่สนิทกับศาสตราจารย์นัก

กัวข่ายเทียนเข้าใจความหมาย ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เคาะบานประตูหนาเบา ๆ

“ตึ้ง ตึ้ง”