ตอนที่ 32 สำรวจอีกครั้ง

“พูดความจริงนะ”

ลั่วเฉินมองออกไปนอกปากถ้ำด้านหลังเป็นครั้งสุดท้าย อำลาแสงอรุณแรกเกิด แล้วหันกลับ ส่องแสงไฟฉายเข้าไปในส่วนลึกของเหมือง “ที่นี่สะอาดกว่าที่ผมคิดไว้มาก”

ลำแสงผ่าความมืด ส่องสว่างอุโมงค์ขุดที่เอียงลงด้านหน้า ผนังหินเป็นสีน้ำตาลแดงหม่นทึบ รอยสกัดหยาบกร้านแต่เป็นระเบียบ ไม่มีการถล่มหรือน้ำขังที่คาดว่าจะเห็นได้ทั่วไป พื้นมีฝุ่นสะสมเป็นชั้น มองเห็นรอยเท้าขนาดเท่าผู้ใหญ่หลายรอยเลือนราง คาดการณ์ว่าเป็นของคนงานเหมืองที่ลงไปช่วงหลัง

แม้พื้นจะมีเศษหินและฝุ่นดิน แต่กลับไม่ค่อยมีเครื่องมือเก่าหรือสิ่งของระเกะระกะกระจัดกระจาย ฝุ่นผงที่ลอยอยู่ในอากาศค่อย ๆ ลอยขึ้นลงในลำแสงไฟฉาย อบอวลด้วยกลิ่นแห้งของสนิมเหล็กผสมดินโคลน แม้สวมหน้ากากก็ยังได้กลิ่น