ตอนที่ 31 มิใช่ตัวข้า

ฝ่าฟันเดินหน้าต่อไปตามอุโมงค์เหมือง ทางเดินที่คับแคบเกินไปช่วงนั้นดูราวกับเป็นเพียงช่วงเปลี่ยนผ่านที่ผิดธรรมชาติ หลังจากเบียดผ่านจุดที่แคบที่สุดมาได้อย่างทุลักทุเล เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน ขณะที่ผนังหินสองข้างทางซึ่งเดิมทีหยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยสกัดก็เปลี่ยนสภาพเนื้อผิวไปอย่างกะทันหัน

พื้นที่ตรงหน้าไม่ใช่อุโมงค์เหมืองที่หยาบกร้านและเรียบง่ายจนดูทรุดโทรมอีกต่อไป หากแต่เผยให้เห็นรูปลักษณ์ของทางเดินทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่ได้มาตรฐาน ความกว้างและความสูงแทบจะเท่ากันทุกประการ แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาด ราวกับทะเลสาบกลางทะเลทราย หรือผืนทะเลทรายกลางป่าทึบที่ทำให้ยากจะมองข้าม