บทที่ 164: อาถรรพ์กุมาร?

บทที่ 164: อาถรรพ์กุมาร?

“เด็กคนนี้เป็นญาติของบ้านคุณจริงเหรอ?”

เย่เซียวขมวดคิ้วก่อนหันไปถามพ่อบ้าน

พ่อบ้านมีสีหน้าลุกลี้ลุกลน เอาแต่ย้ำว่า “นี่คือหลานชายห่าง ๆ ของนายท่าน!”

“หึ...”

เย่เซียวแค่นหัวเราะ

ตอนแรกที่เห็นหน้าตาของเด็กคนนี้ เขาก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่แล้ว เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าละม้ายผู้หญิง หน้าผากอิ่มเอิบและคางได้รูปแบบนี้ จะเกิดในครอบครัวคนธรรมดาได้ยังไง?

แม้แต่ยันต์สะกดศพก็ยังสะกดไม่อยู่ แค่นี้ก็เพียงพอจะบอกได้แล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

“ปรมาจารย์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้นะ...”

พ่อบ้านมองศพที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงแล้วกลืนน้ำลาย