กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 7 ร่วมมืออย่างรู้ใจ
เด็กสาวแปลกหน้าสองคนย่อมสะดุดตาชาวบ้านที่ล้วนรู้จักกันไปทั้งหมู่บ้าน แต่ทุกคนก็รู้ที่มาที่ไปของนางทั้งสอง จึงไม่มีผู้ใดเข้าไปเอ่ยปากทักทายก่อน มีเพียงเด็ก ๆ ซุกซนไม่กี่คนที่วิ่งโลดเต้นเข้ามาหา
“พี่หู่โถว ข้าได้ยินว่าบ้านของท่านย่าจินฮวาก็ให้นางสองคนนั้นอยู่แล้ว!”
“หึ! บังอาจมาอยู่บ้านของข้า ดูสิข้าจะไปจัดการพวกนางเอง!”
เด็กชายอ้วนท้วมหน้าตากลมแป้นตาหยีกำทรายขึ้นมากำหนึ่งแล้วปาใส่เจียงหว่าน เขาไม่กลัวเลยสักนิด คนนอกถิ่นพวกนี้ไม่กล้าล่วงเกินชาวบ้านอยู่แล้ว ต่อให้ถูกตนตีก็ต้องกล้ำกลืนไว้เท่านั้น
“นี่! แม่หนูหน้าตาน่าเกลียด รีบย้ายออกจากบ้านของคุณป้าสะใภ้ของข้าเสีย บ้านนั้นเป็นของข้า!”
เจียงหว่านปัดทรายออกจากตัวไม่เจ็บไม่คัน แต่ท่าทีของเด็กผู้นี้ยะโสเกินไปนักน่าตีเสียจริง ทำให้อดอยากสั่งสอนมันขึ้นมาไม่ได้
“เจ้าก็พูดเองว่าเป็นบ้านของคุณป้าสะใภ้ แล้วมันกลายเป็นของเจ้าตั้งแต่เมื่อใด?”
“ก็เป็นของข้า! บ้านเขาหาเด็กชายไม่ได้ก็ขาดทายาทชายไปแล้ว ข้าเป็นชายคนเดียวของบ้านนั้น บ้านหลังนั้นก็ควรเป็นของข้า”
เด็กชายป้องเอวด้วยท่าทางภาคภูมิใจ คำพูดไร้ยางอายถูกเขาพูดราวกับเป็นเรื่องถูกต้องตามธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าเคยได้ยินผู้ใหญ่ในบ้านพูดเช่นนี้มาหลายครั้งจนชิน