เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 398 ตำนานแห่งคืนหิมะ
ตำนานถูกบันทึกไว้เป็นครั้งแรก คือเจ็ดปีหลังจากจวนตระกูลเสิ่นถูกทิ้งร้าง
หิมะแรกของปีนั้นมาเยือนล่าช้า นักศึกษาสาวคนหนึ่งของสำนักศึกษาสตรีนำตำราไปส่งให้อาจารย์ เมื่อเดินทางกลับบ้านก็เลยเวลาตีกลองบอกยามรอบสุดท้ายก่อนห้ามออกนอกเคหะสถานไปเสียแล้ว
นางมีนามว่าจี้เหยา เพิ่งจะอายุครบสิบเจ็ดปี
หิมะบนถนนสายยาวทับถมจนมิดหลังเท้า ลมพัดกรูเข้ามาจากปากตรอกจนซี่ร่มสะเทือนดังกึกก้อง นางกระชับตำรากฎหมายในอ้อมแขนแน่น ขณะเดินมาถึงนอกบริเวณเดิมของจวนตระกูลเสิ่น พื้นรองเท้าดันไปเหยียบเข้ากับเศษน้ำแข็งเข้าโดยไม่ตั้งใจ ร่างทั้งร่างจึงถลาไปข้างหน้า
มือข้างหนึ่งประคองข้อศอกนางไว้ได้ทันท่วงที
เสื้อคลุมบุฝ้ายของบัณฑิตหนุ่มพราวไปด้วยเกล็ดหิมะ ทว่าฝ่ามือนั้นกลับร้อนผ่าว เขาประคองจี้เหยาจนมั่นคงแล้วจึงถอยห่างออกไปครึ่งก้าว ก้มลงหยิบตำราที่ร่วงอยู่บนพื้น
“แม่นางบาดเจ็บที่ใดหรือไม่?”