Chapter 0397

ตอนที่ 397 จุดเริ่มต้นของบทส่งท้าย

เมื่อกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาจางหายไปจากระหว่างหน้ากระดาษ ประโยคแรกที่เสิ่นเยี่ยนเห็นนั้นดูธรรมดาสามัญยิ่งนัก

วันนี้ดอกกุ้ยฮวาในสวนบานแล้ว

ทว่าประโยคที่สองกลับเขียนไว้ว่า ข้าอยากเฝ้าดูสิ่งต่างๆ ไปพร้อมกับเจ้าอีกหลายปี

ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่ที่คำว่า “ปี” รอยด้านหนาที่ยังคงบางเบาถูผ่านรอยหมึกไปอย่างแผ่วเบา

ลมหนาวพัดผ่านประตูวัง ผมหน้าม้าของซูเนี่ยนถูกลมพัดปลิวเผยให้เห็นผิวหนังที่แดงระเรื่อจากการแปะลูกกระเดือกปลอมมานานหลายปี

“เสิ่นเสนาบดีใหญ่ดูจดหมายฉบับหนึ่ง ถึงขั้นต้องทำเหมือนตรวจฎีกาเชียวหรือ?”

“ในจดหมายมีคำผิด”

ซูเนี่ยนยื่นมือออกไปคว้าทันที “คืนข้ามา!”

เสิ่นเยี่ยนชูจดหมายขึ้นสูงอีกครึ่งชุ่น มืออีกข้างหนึ่งโอบกอดเอวของนางไว้