Chapter 0390

ตอนที่ 390 ภายใต้แสงจันทร์และต้นกุ้ยฮวา

ยามบานหน้าต่างบานสุดท้ายปิดลง ชายหนุ่มผู้ดูแลเรือนเก่าก็ได้ยินเสียงแว่วดังมาจากใต้ต้นไม้

คล้ายด้ามพู่กันกระทบขอบจานหมึก

เขาชะงักมือที่กำลังจะลงกลอน หันหน้ามองไปทางกลางลานเรือน “ยังมีผู้ใดมิตากไปอีก?”

ใต้ต้นกุ้ยฮวามีเก้าอี้ไผ่ว่างสองตัว

เด็กที่มาฟังงิ้วเมื่อกลางวันเคยปีนขึ้นไปเล่น ขาเก้าอี้จึงจมลงในดิน ข้างกันยังมีขนมเนี่ยนอันครึ่งชิ้นที่กินไม่หมดตกอยู่ แสงจันทร์เล็ดลอดผ่านกิ่งใบ เกลี่ยดวงแสงสะท้อนระยิบระยับลงบนโต๊ะหิน

ไม่มีผู้ใดขานตอบ

ชายหนุ่มถือโคมเดินไปตามระเบียงทางเดิน

พื้นรองเท้าเหยียบผ่านดอกไม้ที่ร่วงหล่น กลิ่นหอมหวานตลบอบอวลขึ้นมาจากดินชื้น วันนี้ผู้คนมาชมงิ้วมากเกินไป ประตูเรือนเปิดทิ้งไว้ตลอดวัน ลมพัดพาเอาฝุ่นจากภายนอกเข้ามา บนบันไดหินยังคงทิ้งรอยเท้าเปื้อนโคลนของเด็กๆ เอาไว้