เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 391 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว
บานหน้าต่างถูกซูเนี่ยนแง้มออกเล็กน้อย เกล็ดหิมะที่ห่อหุ้มด้วยไอเย็นพรูเข้ามา ตกกระทบลงบนข้อนิ้วที่นางใช้จับขอบหน้าต่าง
นางมิได้หลบหลีก
สันหลังคาไกลออกไปถูกราตรีถมจนกลายเป็นเส้นสีดำ ทว่าทิศทางของจวนตระกูลเสิ่นกลับมีตะเกียงดวงหนึ่งส่องสว่าง แม้จะกั้นด้วยนครหลวงไปกว่าครึ่งเมือง แสงนั้นก็เหลือเพียงขนาดเท่าเม็ดถั่ว เมื่อลมพัดหิมะผ่านคราหนึ่ง ประหนึ่งจะดับลงได้ทุกเมื่อ
ซูเนี่ยนจ้องมองอยู่นานเต็มที
ภายในช่องลับของหีบเครื่องประทินโฉมซ่อนจดหมายฉบับหนึ่ง บนกระดาษเปื้อนกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา ช่วงเริ่มจดหมายถูกแก้ไขไปสามครั้ง สุดท้ายเหลือเพียงถ้อยคำที่สามัญที่สุดประโยคหนึ่งว่า: วันนี้ดอกกุ้ยฮวาในสวนผลิบานแล้ว
จดหมายมิได้ถูกส่งออกไป
ทั้งที่เสิ่นเยี่ยนอาศัยอยู่ใต้ตะเกียงดวงนั้น และนางก็รู้ดีว่าองครักษ์เงาของจวนตระกูลเสิ่นจะผ่านหน้าจวนจอหงวนทุกวัน เพียงแค่เรียกคนผู้หนึ่งไว้ จดหมายฉบับนี้ย่อมไปถึงมือเขาได้ในคืนนี้
ทว่าท้ายที่สุดนางกลับซ่อนจดหมายนั้นไว้