กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 388 คำท่องตัดสินคดีที่สืบทอดมานับร้อยปี
อาจารย์หนุ่มเคาะขอบโต๊ะเบาๆ เสียงพลิกกระดาษในห้องเงียบลงทันที
“คาบแรกวันนี้ ข้าจะไม่สอนพวกเจ้าให้รู้จักใบคำร้อง และจะไม่สอนพวกเจ้าให้ท่องกฎหมาย”
เด็กที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เช่นนั้นสอนสิ่งใดหรือ”
“สอนพวกเจ้าว่าเหตุใดในภายภาคหน้า เจ้าถึงต้องจับพู่กัน”
อาจารย์หันหลังกลับไปเขียนบรรทัดแรกบนกระดาน แท่งหมึกเสียดสีกับแผ่นไม้ ทิ้งรอยสีขาวที่ค่อนข้างหยาบเอาไว้
ดอกกุ้ยฮวาภายนอกหน้าต่างกำลังเบ่งบานเต็มที่ กลิ่นหอมหวานเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มเข้ามา เด็กนักเรียนตัวเล็กๆ สองสามคนแอบสูดจมูก แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่มือของอาจารย์ที่กำลังเลื่อนลง
“ยึดหลักฐานเป็นที่ตั้ง ใช้ใจคนเป็นกระจก ถือกฎเป็นไม้บรรทัด ไม่รังแกผู้อ่อนแอ ไม่หวาดกลัวผู้แข็งแกร่ง”