กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 386 ปัญหาของคุณหนูตัวน้อย
วั่งซูชี้ไปยังจี้หยกในตู้จัดแสดง น้ำเสียงเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“เจ้าดูเถิด คืนที่นางจากไป มุมปากของนางยังคงแย้มยิ้มอยู่”
เด็กหญิงเขย่งเท้า ปลายจมูกแทบจะแตะลงบนแก้วผลึก แสงไฟสะท้อนให้เห็นข้อความในกระดาษแผ่นที่เขียนไม่จบ รอยหมึกตัวสุดท้ายลากยาวมาก ราวกับมีคนถือโคมไฟ เดินจากไปตามเส้นทางที่ยังทอดตัวไปไม่สุด
“รอคอยจนได้พบหรือไม่ นางย่อมรู้ดีที่สุดด้วยตนเอง”
เธอตั้งใจฟังอย่างจริงจัง รอยขมวดคิ้วเล็ก ๆ ตรงหว่างคิ้วนั้นกลับมิได้คลายออกโดยสิ้นเชิง
เธอหันไปมองวั่งซู แล้วเหลือบมองดอกกุ้ยฮวาแห้งในตู้จัดแสดง “แต่คนจากไปแล้ว ก็ย่อมมองไม่เห็นมิใช่หรือเจ้าคะ ท่านอาจารย์เสิ่นก็มิอาจกลับมารับนาง แล้วนางจะรู้ได้อย่างไรว่าตนเองรอคอยจนได้พบแล้ว?”
วั่งซูมิได้ตอบในทันที