กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 385 หีบไม้เก่าใต้เตียง
ปลายนิ้วของวั่งซูหยุดลงบนลายเซ็นท้ายจดหมาย นางไม่กล้าพลิกดูอยู่ครู่ใหญ่
กระดาษนั้นบางมาก ทว่ารอยพับกลับถูกกดทับไว้อย่างเป็นระเบียบ ที่หน้าซองจดหมายเขียนไว้ว่า “เรียน พี่เยี่ยน” น้ำหมึกดูชราภาพกว่าอักษรบนต้นฉบับ ‘ไม่เสแสร้ง’ ทุกตวัดเส้นล้วนแฝงไว้ด้วยรอยหยุดชะงักอย่างเชื่องช้า
“ท่านแม่ ท่านมานี่เถิด”
จือเวยกำลังนับจำนวนเสื้อผ้าอยู่ในห้องนอก เมื่อได้ยินเสียงจึงประคองขอบประตูเดินเข้ามา
หีบไม้ถูกวางไว้ข้างเตียง
นางเพียงมองชื่อเรียกบนหน้าซองจดหมายปราดเดียว หน้าอกก็คล้ายถูกของแข็งไม่มีคมกระแทกเข้าอย่างแรง สมุดบัญชีของขวัญในมือร่วงหล่น แผ่นกระดาษกระจายเกลื่อนพื้น ทว่านางกลับไม่ได้ก้มลงไปเก็บ
“นี่คือที่ท่านแม่เขียนให้ท่านพ่อหรือ”
วั่งซูพยักหน้า “ฉบับที่อยู่บนสุด เขียนขึ้นก่อนที่นางจะจากไปสามวัน”
จือเวยนั่งลงบนขอบเตียง ลูบคลำภายในหีบเบาๆ