Chapter 0366

ตอนที่ 366 คำจารึกบนหน้าสุดท้าย

ซูเนี่ยนรับพู่กันด้ามนั้นมา ก้านพู่กันยังคงหลงเหลือไออุ่นจากฝ่ามือของเสิ่นเยี่ยน

สมุดบันทึกการเติบโตกางอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ภาพในหน้าสุดท้ายถูกแสงไฟส่องจนเป็นสีเหลืองอ่อน ๆ เรือนหลังเล็กในภาพแทบจะเหมือนกับสถานที่ตรงหน้า นอกหน้าต่างคือแปลงผัก ข้างกำแพงมีต้นหอมหมื่นลี้ คนสองคนที่มีเส้นผมแซมขาวนั่งเคียงข้างกันโดยมีโต๊ะคั่นกลาง

นางจ้องมองอยู่นาน เนิ่นนานโดยที่ไม่ได้ตวัดปลายพู่กันลงไป

เสิ่นเยี่ยนก็ไม่ได้เร่งเร้า เพียงช่วยกดมุมกระดาษที่ถูกลมราตรีพัดกระพือเอาไว้ให้

ปลายนิ้วหยาบกร้านทาบลงบนจานฝนหมึกใบเล็กในภาพวาดนั้น พอดิบพอดีกับการปิดบังรอยหมึกแต้มเล็ก ๆ ที่ทิ้งไว้เมื่อครั้งยังเยาว์

“เป็นอย่างไรเล่า ท่านซูผู้เขียนเอกสารราชการและคำพิพากษามานับไม่ถ้วน พอถึงคราวสมุดบันทึกของบ้านตนเอง กลับเขียนไม่ได้เสียแล้วหรือ?”

“คำพิพากษามีกฎหมายให้ยึดถือ เอกสารราชการมีธรรมเนียมเดิมให้ปฏิบัติตาม”