Chapter 0365

ตอนที่ 365 เกษียณราชการคืนถิ่น

วงล้อหยุดหมุน ซูเนี่ยนก็กระโดดลงจากรถม้าทันที

มือที่ยื่นออกไปของเสิ่นเยี่ยนค้างอยู่กลางอากาศ ระหว่างคิ้วขมวดมุ่นด้วยความจนใจ “บันไดหินมีตะไคร่น้ำ”

“ข้าเติบโตมาในชิงเหอ ต่อให้หลับตาก็ไม่มีวันล้ม”

สิ้นเสียงพูด พื้นรองเท้าก็ลื่นไถลไปเล็กน้อย

เสิ่นเยี่ยนคว้าดึงเอวของนางไว้แน่น ประคองคนกลับเข้ามาในอ้อมอกอย่างมั่นคง อกของทั้งสองแนบชิดติดกัน ปลายจมูกของซูเนี่ยนชนเข้ากับคางของเขา ได้กลิ่นอายเย็นเยียบของต้นสนที่แม้ผ่านทางไกลเต็มไปด้วยฝุ่นผงก็มิอาจบดบัง

“หลับตาหรือ?” เขาถามแผ่วเบา

ซูเนี่ยนประคองไหล่เขาให้ยืนหยัดมั่น ก่อนจะจัดแขนเสื้ออย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า “เมื่อครู่ไม่นับ”

เรือนหลังเล็กนี้ฝากคนให้จัดเตรียมไว้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อน