Chapter 0297

ตอนที่ 297 อัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอำนาจเยือนจวนจอหงวนยามวิกาล (ตอนจบ)

คำพูดทั้งหมดของซูเนี่ยนถูกนิ้วมือนั้นกดดันให้กลืนหายกลับลงไป

นางลืมตาขึ้นมองเสิ่นเยี่ยนที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจ หัวใจของนางเต้นระส่ำจนแทบจะกระแทกทะลุผ้ารัดอกออกมา

ในห้องหนังสือมีเพียงเสียงปะทุเบา ๆ ของเปลวเทียน

มือของเสิ่นเยี่ยนยังคงเกาะกุมอยู่ที่ข้างเอวนาง ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าวจนน่าตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ออกแรงเพิ่มพูน ทว่าซูเนี่ยนกลับรู้สึกราวกับถูกเขาขังไว้ทั้งร่าง

มิใช่การบังคับ

หากเป็นความรู้สึกที่เขาแทบจะกดไว้ไม่อยู่ มันหลากไหลเข้ามาดุจกระแสน้ำ ค่อย ๆ ท่วมทับทางถอยกลับของนางไปทีละน้อย

นางไม่ขยับ

เสิ่นเยี่ยนก็ไม่ขยับเช่นกัน

ผ่านไปนานแสนนาน ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนริมฝีปากของนางจึงค่อย ๆ เลื่อนออกอย่างเชื่องช้า