กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 298 เช้าวันแรกหลังกำหนดความสัมพันธ์
เสิ่นเยี่ยนมิได้จากไปในทันที
หลังจากคำว่า “ตกลง” นั้นทิ้งตัวลง ทั้งสองกลับตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน
ซูเนี่ยนคิดว่านางจะตื่นตระหนก จะนึกเสียใจ และจะรู้สึกว่าทุกอย่างรวดเร็วเกินไป ทว่าเมื่อยามที่เสิ่นเยี่ยนจูงมือนางให้นั่งลงข้างโต๊ะเขียนหนังสือ แล้ววางลูกกระเดือกปลอมนั้นลงข้างมือนางอีกครั้ง ในใจของนางกลับเหลือเพียงความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด
ราวกับหลังจากการร่อนเร่พเนจรมาหลายปี ในที่สุดก็มีคนปิดประตูให้นาง พลางเอ่ยว่าพายุฝนสามารถหยุดพักลงได้ชั่วคราว
เสิ่นเยี่ยนหยิบครีมปกปิดร่องรอยตลับใหม่ส่งให้นาง “ข้าจะหันหลังให้เจ้า”
ซูเนี่ยนมองดูเขาหันหลังกลับไปจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ
เสิ่นเยี่ยนไม่หันกลับมา “เจ้าขำอะไร”
“ขำที่ท่านมหาเสนาบดีบุกจวนจอหงวนยามวิกาล หลังจากรวบเอวท่านลงกับโต๊ะเขียนหนังสือแล้ว ยังรู้จักถือปฏิบัติขนบธรรมเนียม”
แผ่นหลังของเสิ่นเยี่ยนแข็งทื่อไปเล็กน้อย