เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 228 ดาบเล่มนี้ของตระกูลหวัง กลับฟันใส่จุดตายของนาง
การพยักหน้าเล็กน้อยของเสิ่นเยี่ยนที่ลอดผ่านฝูงชนเข้ามาในสายตาของซูเนี่ยน ราวกับช่วยพยุงนางให้ลุกขึ้นจากพื้นหินศิลาในโถงศาลต้าหลี่
นางไม่กล้าหันไปมองมากนัก
ถนนหนทางเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งยังมีสายลับของตระกูลหวังอยู่ไม่น้อย ซูเนี่ยนใช้ผ้าเช็ดหน้ากดแตะที่หน้าผากก่อนจะก้มหน้าก้าวขึ้นรถม้า
ขณะที่ลู่ชิงตามขึ้นมายังคงบ่นพึมพำ “เพิกถอนคำพิพากษาเดิม นี่เป็นถึงคำวินิจฉัยชั้นต้น ต่อให้ตระกูลหวังจะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจมองคำตัดสินของศาลต้าหลี่เป็นเพียงเศษกระดาษได้กระมัง?”
จ้าวหลิงซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบนใบหน้ากลับจางหายไปในเวลาไม่นาน
เขาเลิกม่านรถม้าออกมองดูข้างนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะลดเสียงให้ต่ำลง “อย่าเพิ่งดีใจไปเลย วันนี้ท่านเสนาบดีหวังจากไปอย่างเด็ดขาดเกินไปแล้ว”
ซูเนี่ยนกำตราไม้ในแขนเสื้อแน่น ปลายนิ้วกดทับเหนือตัวอักษร “เจิ้งชิง”
“เขาไม่ใช่คนที่จะยอมรับความพ่ายแพ้โดยง่าย”
เป็นดั่งคาด วันรุ่งขึ้นในขณะที่การประชุมเช้ายังไม่สิ้นสุด จวนจอหงวนก็ได้รับสำเนาคัดลอกฉบับหนึ่ง