กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 227 คำวินิจฉัยดังขึ้น นางโขกศีรษะจนกระเบื้องศาลร้าวเพื่อบิดาผู้ล่วงลับ
เมื่อซูเนี่ยนรับหมายเรียกมา ขอบกระดาษในปลายนิ้วนางก็ส่งเสียงดังแผ่วเบา
ลู่ชิงยืนอยู่ข้าง ๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนตึงแน่น
จ้าวหลิงมาถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากฟังคำของเจ้าหน้าที่ศาลเสร็จ เขายังไม่ได้เปลี่ยนแม้แต่เสื้อคลุมตัวนอก เอาแต่จ้องมองประทับตราสีชาดนั้น
“ยามเฉินวันพรุ่งนี้หรือ?” เขาถาม
เจ้าหน้าที่ศาลประสานมือ “ถูกต้องแล้ว ท่านเจ้าศาลต้าหลี่จะขึ้นบัลลังก์ด้วยตนเอง หากพวกท่านต้องการเข้าฟังการพิจารณา ต้องรออยู่ภายนอกศาล ห้ามส่งเสียงดังรบกวน”
ซูเนี่ยนพยักหน้า “รบกวนแล้ว”
หลังจากเจ้าหน้าที่ศาลจากไป ลานบ้านก็เงียบสงัดลง
ลู่ชิงเอ่ยเสียงเบา “คืนนี้เจ้ายังจะนอนหลับหรือไม่?”
ซูเนี่ยนพับหมายเรียกให้เรียบร้อยแล้วใส่ไว้ในแขนเสื้อ “ต่อให้นอนไม่หลับก็ต้องนอน หากพรุ่งนี้ข้าไปสภาพขอบตาดำคล้ำ ท่านเสนาบดีหวังเห็นเข้าคงนึกว่าข้าหวาดกลัวเขา”