Chapter 0229

ตอนที่ 229 เขาเพียงก้าวเข้าเมืองหลวง ก็ตบหน้าตระกูลหวังจนบวมตุ่ย

ยามบ่ายวันที่สาม ตรอกภายนอกจวนจอหงวนถูกเสียงกีบม้าปลุกให้ตื่นขึ้น

ซูเนี่ยนกำลังนั่งตรวจสอบเอกสารการขึ้นทะเบียนผู้ลี้ภัยในห้องหนังสือ เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว ปลายพู่กันก็ชะงักค้างอยู่บนกระดาษ ลู่ชิงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากข้างนอก หายใจยังไม่ทันทั่วท้อง

“มาแล้ว! กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินเข้าเมืองหลวงแล้ว!”

พู่กันในมือซูเนี่ยนร่วงลงบนโต๊ะ หมึกหยดกระเด็นใส่ข้อมือเสื้อ

จ้าวหลิงเร็วกว่านางเสียอีก เขาแทบจะพุ่งตัวออกไปจากในลาน

ทันทีที่ประตูจวนเปิดออก ม้าสิบกว่าตัวก็หยุดลงในตรอก ชายวัยห้าสิบเศษที่อยู่หน้าสุดรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ไหล่และแผ่นหลังกว้างราวกับสามารถค้ำยันซุ้มประตูทั้งซุ้มเอาไว้ได้ เขาอยู่ในชุดรัดกุมเก่าคร่ำ สวมเสื้อคลุมสีดำทับด้านนอก คิ้วตากร้านคมเข้ม หนวดเคราถูกเล็มสั้น ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายกดดันที่ติดตัวมาจากสนามรบ

เบื้องหลังเขามีบ่าวรับใช้สิบกว่าคนติดตามมา อีกทั้งยังมีหีบใบใหญ่อีกหนึ่งใบ ถูกคนสี่คนหามวางลงกับพื้น เกิดเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

จ้าวหลิงเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินก็ยกมือตบเข้าที่ท้ายทอยของเขา

“เจ้าเด็กนี่ รู้อยู่แก่ใจหรือไม่ว่าก่อเรื่องใหญ่โตเพียงใดให้ข้า!”