กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 175 นครหลวงช่างกว้างใหญ่ แต่นางกลับเอาแต่จ้องมองตรอกเก่า
หลังจากออกจากสถานีพักม้า จ้าวหลิงก็คล้ายกลายเป็นอีกคนหนึ่ง
เขายังคงจัดเตรียมเส้นทางให้ซูเนี่ยนเหมือนเดิม ยังคงให้ผู้ติดตามจัดการเรื่องที่พักอาหารเหมือนเดิม ทว่ายามพบโรงน้ำชาที่ไม่สะอาดก็จะขมวดคิ้วแล้วกำชับไม่ให้ลู่ชิงดื่มน้ำส่งเดช
ทว่าเขากลับไม่พูดจาหยอกล้อเล่นหัวอีก ทั้งยังแทบไม่ยอมหันไปมองซูเนี่ยนโดยสมัครใจ
ลู่ชิงอัดอั้นมาสามวัน ปากนางแทบจะเบี้ยวบูดอยู่แล้ว
“พี่เนี่ยน” นางอาศัยจังหวะที่จ้าวหลิงเดินไปถามทางด้านหน้า ขยับเข้าไปกระซิบ “ซื่อจื่อจ้าวบาดแผลเจ็บจนเลอะเลือนไปแล้วหรือ”
มือที่กำลังเปิดหนังสือของซูเนี่ยนชะงักไป “อย่าพูดจาส่งเดช”