Chapter 0174

ตอนที่ 174 เขาไม่กินน่องไก่ นางใจสั่นไหว

ยามไปถึงสถานีไปรษณีย์ ลู่ชิงกำลังนั่งยอง ๆ แทะแผ่นแป้งแห้งอยู่ที่หน้าประตู

มันเห็นซูเนี่ยนลงจากรถม้าก็รีบลุกขึ้นยืน แผ่นแป้งในปากยังไม่ได้กลืนลงไป พลางพูดอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำว่า “พี่เนี่ยน! ในที่สุดพวกท่านก็มาถึง! ข้ารอจนผมแทบจะหงอกหมดหัวแล้ว!”

เท้าของซูเนี่ยนเพิ่งจะแตะพื้น ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกที่หัวไหล่ก็แล่นแปลบขึ้นมา

นางใช้นิ้วกดหว่างคิ้วเอาไว้ ไม่ให้ลู่ชิงสังเกตเห็น

จ้าวหลิงเดินตามหลังนางมา เสื้อแขนยาวถูกเปลี่ยนแล้ว บาดแผลที่หัวไหล่ถูกพันไว้ด้วยผ้าหนา ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเข้ม รอยเลือดถูกปิดบังไว้จนหมดสิ้น

เสิ่นเยี่ยนไม่ได้ร่วมรถม้าคันเดียวกับพวกเขา

เขาเข้าสถานีไปรษณีย์มาในอีกครึ่งชั่วยามให้หลัง

สวมใส่ชุดลำลองสีเรียบ สีหน้าเย็นชาดูห่างเหิน คล้ายกับเป็นเพียงคุณชายจากเมืองหลวงที่ผ่านมาพักผ่อนที่นี่เพียงเท่านั้น