Chapter 0150

ตอนที่ 150 ข้ารู้มาตั้งนานแล้ว

มือของซูเนี่ยนที่กุมตำราไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

นางมองเสิ่นเยี่ยน ปฏิกิริยาแรกมิใช่การถามว่ากำลังจะไปไหน แต่กลับนึกถึงเบาะแสคดีเก่าทั้งหมดที่นางเคยตรวจสอบในช่วงนี้

“เกี่ยวกับคดีหรือ?”

เสิ่นเยี่ยนมิได้ตอบในทันที

แสงจันทร์ตกกระทบลงบนกระดูกคิ้วของเขา กดทับอารมณ์ในแววตาลงไปลึกมาก ครู่หนึ่งผ่านไปเขาจึงเอ่ยว่า “ก็เกี่ยวด้วยเช่นกัน”

ซูเนี่ยนฟังออกว่าคำกล่าวนี้นัยอื่นแฝงอยู่

หัวใจนางเต้นระส่ำเล็กน้อย ทว่ามิได้ซักไซ้ต่อ เพียงพยักหน้ารับ “ได้”

วันรุ่งขึ้น เสิ่นเยี่ยนมิได้ให้คนขับรถม้าตามใกล้จนเกินไป

รถม้าออกจากสำนักศึกษา แล่นไปตามเส้นทางบนเขา ซูเนี่ยนนั่งอยู่ภายในรถ ปลายนิ้วกดทับขอบแขนเสื้อไว้ตลอด นางเคยคิดว่าเสิ่นเยี่ยนจะพานางไปพบหลี่ซิวหย่วน หรือไปชมสถานที่ที่เกิดคดีเก่าที่ใดสักแห่ง