เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 149 พรุ่งนี้ ไปกับข้าได้หรือไม่?
แผ่นกระดาษเล็ก ๆ ปึกนั้นถูกซูเนี่ยนกดกลับลงไปที่ชั้นในสุดของหีบตำรา
ยามที่นางปิดฝาหีบ กลิ่นหอมของไก่ย่างยังคงอบอวลอยู่ในห้อง ลู่ชิงพลิกตัวในห้วงนิทราแล้วถามอย่างงุนงงว่า “กลิ่นอันใดช่างหอมนัก” ซูเนี่ยนมือไวใจเร็ว ห่อไก่ครึ่งตัวที่เหลือใหม่อีกครั้งแล้วยัดเข้าไปในลิ้นชัก
นับแต่เช้าวันรุ่งขึ้น สำนักศึกษาก็ดูเหมือนจะถูกใครบางคนผลักกลับเข้าสู่เส้นทางเดิมอีกครั้ง
ซูเนี่ยนยังคงเข้าเรียนในฐานะนักเรียนผู้เข้าฟัง ที่นั่งอยู่ในแถวหลังสุดของชั้นเรียนระดับสาม ห่างจากอาจารย์ผู้สอนมากที่สุดและใกล้หน้าต่างที่สุด ยามผู้อื่นมองนางยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทว่าเปรียบกับมีดลับหอกลับเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็ถือว่าเบาบางลงมากแล้ว
ประโยคที่ว่า “ซูเนี่ยนเป็นสหายของข้า” ของจ้าวหลิง มีประโยชน์ยิ่งกว่าคำแถลงแก้ต่างสิบหน้ากระดาษเสียอีก