เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 116 เขาปกป้องข้าจริงหรือ?
ซูเนี่ยนสัมผัสใบหน้าของนางโดยสัญชาตญาณ
บาดแผลนั้นความจริงใกล้จะหายดีแล้ว เหลือเพียงรอยจาง ๆ หากไม่สังเกตให้ดีแทบมองไม่ออก ทว่าจ้าวหลิงถามกะทันหันเกินไป กะทันหันจนนางสงสัยว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่
ลู่ชิงเองก็อึ้งไปเช่นกัน
เขามองใบหน้าของซูเนี่ยนสลับกับจ้าวหลิง ริมฝีปากขยับเล็กน้อยราวกับอยากถามว่าซื่อจื่อกินยาผิดซองมาหรือเปล่า
ซูเนี่ยนลดมือลงอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงระแวดระวัง “ไม่เจ็บแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวหลิงส่งเสียง “อืม” ในลำคอ ก่อนจะก้มหน้าคีบกับข้าว
จากนั้นก็ไม่มีสืบเนื่องต่อ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารนี้แปลกประหลาดราวกับถูกบีบคอเอาไว้ จ้าวหลิงไม่พูด ซูเนี่ยนเองก็ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัว ส่วนลู่ชิงยิ่งไม่กล้าทำตัวรุ่มร่ามต่อหน้าซื่อจื่อจวนเจิ้นกั๋วกง ทำได้เพียงก้มหน้าดื่มโจ๊กอย่างระมัดระวัง