กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 115 อย่าให้นางหายไป
ด้ามกระบี่ถูกจ้าวหลิงกำไว้แน่นจนเจ็บ
เขาเดินกลับที่พักตลอดทาง ผู้ติดตามเดินเข้ามาหมายจะรับกระบี่เขาไปเก็บ แต่เขาไม่แม้แต่จะปรายตาแล เพียงทิ้งท้ายประโยคเดียวว่า “อย่าตามมา” แล้วกระแทกปิดประตูลงอย่างแรง
เหล่าผู้ติดตามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้าไปหา
จ้าวหลิงพิงหลังพิงบานประตู อกยังคงกระเพื่อมไหว
เสียงเพลงสั้นๆ ที่ดังมาจากหลังเขาคล้ายเลื้อยเข้าไปในซอกกระดูก แม้พยายามสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด ยิ่งเขาไม่อยากฟัง ท่วงทำนองกลับยิ่งชัดเจนแจ่มชัด อ่อนหวาน ออดอ้อน แฝงไว้ด้วยความผ่อนคลายเป็นอิสระที่เขาไม่เคยเห็นจากตัวซูเนี่ยนมาก่อน
นางกอดตำราเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ คล้ายดั่งคนที่สามารถช่วงชิงเวลาอิสระมาได้เพียงครึ่งวัน