กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 113 เดิมทีมิใช่เรื่องบังเอิญ
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ซูเนี่ยนถึงกับคว้าพู่กันไว้แทบไม่อยู่
นางจ้องมองตัวอักษร “ยี่ยน” บนกระดาษอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ขยำหน้านั้นจนเป็นก้อนแล้วยัดใส่ไว้ในแขนเสื้อ
ลู่ชิงที่อยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้น “เจ้าเขียนผิดหรือ?”
ซูเนี่ยนสีหน้าไม่เปลี่ยน “อืม”
“เจ้าก็เขียนตัวอักษรผิดเป็นด้วยหรือ?” ลู่ชิงทำท่าราวกับค้นพบเรื่องใหญ่อะไรบางอย่าง “ข้าขอดูหน่อย”
ซูเนี่ยนกดก้อนกระดาษให้แน่นขึ้น “ดูหนึ่งแวบหนึ่งอีแปะ”
ลู่ชิงก้มหน้าทันที “ถ้าเช่นนั้นช่างเถอะ”
ซูเนี่ยนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่หนามในใจกลับยังไม่ถูกถอนออกไป
เสิ่นเยี่ยนเหตุใดจึงไปปรากฏตัวอยู่บนเส้นทางบนเขาสายนั้นได้?