กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 112 ข้ามีเหตุผลอันใดจึงต้องเชื่อเจ้า?
ซูเนี่ยนไม่ได้ตอบกลับในทันที
นางจ้องมองโจวเซิ่น กระทั่งลมหายใจยังแผ่วเบาลงเล็กน้อย
สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านริมลำธาร กระดาษไขในมือโจวเซิ่นส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ ดูท่าเขาย่อมรู้ดีว่าคำพูดนี้มีน้ำหนักเพียงใด หลังกล่าวจบเขาก็มิได้เร่งรัดนาง เพียงยืนรออยู่อย่างเงียบงัน
ซูเนี่ยนค่อย ๆ หันกลับมา “เจ้าทราบหรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดสิ่งใดอยู่?”
โจวเซิ่นพยักหน้า “ทราบ”
“เจ้าเป็นคนข้างกายของหวังปิ่งเหวิน”
“เคยเป็น”
ซูเนี่ยนหัวเราะเบา ๆ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความขบขัน “คำพูดนี้ฟังดูง่ายดายนัก วันนี้เจ้าได้รับความคับข้องใจที่หอคุณธรรมแจ่มชัด พอหันหลังกลับมาก็มาหาข้าเพื่อร่วมเป็นพันธมิตร โจวเซิ่น หากข้าเชื่อเจ้าเร็วเกินไป ข้าก็คงโง่เขลาอย่างแท้จริง”
โจวเซิ่นมิได้โกรธเคือง