Chapter 0111

ตอนที่ 111 เขาก็เจ็บปวดเป็นเช่นนั้นหรือ?

ยามโจวเสิ่นวางถ้วยชาลง ปลายนิ้วแตะค้างอยู่บนขอบถ้วยนานเนิ่น

หวังปิ่งเหวินยังคงด่าทอหลิ่วหยวนว่าเป็นคนไร้ค่า ในห้องชาไม่มีผู้ใดกล้าโต้ตอบ

โจวเสิ่นหลุบตาลง นั่งนิ่งสงบอยู่ที่มุมห้องเช่นทุกวันที่ผ่านมา ทว่ายามซูเนี่ยนเดินผ่านนอกหน้าต่าง นางกลับเห็นหลังมือของเขาเกร็งแน่นพอดี

นั่นมิใช่ความหวาดกลัว

คล้ายกับการอดกลั้นมานานเกินไป อดกลั้นจนกระทั่งความปวดร้าวกัดกินลึกไปถึงกระดูก

ซูเนี่ยนเพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับมา

คนผู้นี้ที่ชื่อโจวเสิ่น นางไม่เคยอ่านเขาออกเลย

ครั้งก่อนเขายังเคยดักหน้านางเพื่อแสดงไมตรี ต่อมากลับไปปรากฏตัวข้างกายหวังปิ่งเหวิน คล้ายศัตรูคล้ายมิตร เป็นบุคคลที่ป้องกันได้ยากที่สุด

ทว่าไม่นานนัก นางก็พบว่าโจวเสิ่นน่าสมเพชเวทนายิ่งกว่าที่นางคิดเอาไว้