กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 110 ปล่อยให้มันคว้าน้ำเหลว!
ซูเนี่ยนไม่ได้ลงมือจัดการหลิ่วหยวนในทันที
ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังเขาคือหวังปิ่งเหวิน เช่นนั้นก็ไม่สามารถถอนรากถอนโคนเพียงแค่สายสืบคนเดียวได้
หากเปรียบหลิ่วหยวนดั่งตาข่าย หวังปิ่งเหวินย่อมต้องหาคนอื่นมาแทนที่
สู้เก็บเขาไว้ แล้วปล่อยให้เขาเห็นสิ่งที่นางอยากให้เห็นจะดีกว่า
ลู่ชิงฟังแผนการของนางจบ หมั่นโถวในปากแทบจะร่วงหล่นลงมา
“เจ้ายังจะให้มันดูอีกหรือ?”
ซูเนี่ยนกางสมุดบันทึกออก แล้วค่อยๆ เขียนคำกำกับอรรถาธรรมคัมภีร์ลงไปไม่กี่บรรทัด “เขาสะกดรอยตามมานานขนาดนี้ หากไม่เห็นอะไรเลย กลับจะยิ่งร้อนใจ ปล่อยให้เขาเอาอะไรกลับไปรายงานผลงานเสียหน่อย หวังปิ่งเหวินถึงจะเชื่อว่าตนเองสืบเจอแล้ว”
ลู่ชิงมองนาง ครู่หนึ่งก็เค้นประโยคออกมาว่า “พวกเจ้าที่เรียนหนังสือเก่งๆ จิตใจสกปรกเช่นนี้ทุกคนเลยหรือ?”
ซูเนี่ยนเงยหน้าขึ้น “เจ้าด่าข้าหรือ?”