Chapter 0106

ตอนที่ 106 สิ่งนี้จะซ่อนไว้แค่ที่เดียวไม่ได้

ซูเนี่ยนไม่ได้หันกลับไป เพียงโอบกอดห่อสัมภาระในอ้อมอกให้แน่นยิ่งขึ้น

คำพูดนั้นของเสิ่นเยี่ยนร่วงหล่นลงเบื้องหลัง ราวกับเส้นด้ายเส้นเล็กที่รัดพันหัวใจซึ่งเกือบจะชาด้านของนาง นางกลัวว่าหากตนเผลอหันกลับไป จะไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้พรั่งพรูทุกเรื่องราวออกมาได้

แต่นางทำไม่ได้

อย่างน้อยก็ในตอนนี้

นางเร่งฝีเท้าเดินผ่านเส้นทางเล็กๆ ในเขตหอพักชั้นปิง ฝีเท้าแผ่วเบายิ่งนัก ในเรือนพักมืดสนิทไปทั่ว มีเพียงบานหน้าต่างบางห้องที่ลอดแสงจางๆ ออกมา ราวกับไส้ตะเกียงที่ใกล้จะมอดดับ

ลู่ชิงหลับลึกเป็นนิสัย ตราบเท่าที่ฟ้าไม่ผ่าลงมา ย่อมยากจะปลุกเขาให้ตื่น

ยามซูเนี่ยนผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาดังขึ้นมาจริงๆ

นางไม่ได้จุดตะเกียงในทันที กลับหมุนตัวลงกลอนประตู ทั้งยังยืนแนบแผ่นประตูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าด้านนอกไร้เสียงฝีเท้า จึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ

ห่อสัมภาระในอ้อมอกหนักอึ้งจนน่าตกใจ