Chapter 0107

ตอนที่ 107 ผู้ใดทำให้ใบหน้าของเจ้ามีรอยแผล?

เมื่อลู่ชิงลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือรอยแดงบนใบหน้าของซูเนี่ยน

เดิมทีเขายังขยี้ตาอยู่ สติยังไม่ตื่นเต็มที่ ทว่าชั่วพริบตาถัดมาเขาก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่ง เกือบจะถีบผ้าห่มลงจากเตียงแล้ว

“ใบหน้าเจ้าเป็นอะไรไป?”

ซูเนี่ยนกำลังผูกสายเสื้อ พอได้ยินเสียงนี้ นิ้วมือก็ชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อคืนนางนอนยังไม่ถึงหนึ่งเค่อ แต่สมองกลับตื่นตัว แจ่มใส บาดแผลบนใบหน้านางดูตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้ว รอยกิ่งไม้ข่วนไม่ลึกนัก แต่บวมแดงให้เห็นชัดเจน ต่อให้ทายาที่เสิ่นเยี่ยนให้มา ก็ปกปิดได้ไม่หมด

นางจัดคอเสื้อให้เรียบร้อยอย่างใจเย็น “เมื่อคืนกลับดึกไปหน่อย ระหว่างทางเลยหกล้มน่ะ”

ลู่ชิงถลึงตาใส่นาง “หกล้มประสาอะไรถึงได้ล้มไปโดนหน้า? เจ้านำหน้าไปไถพื้นดินมาหรือไร?”

ซูเนี่ยนเห็นท่าทางอยากรู้จนถึงก้นบึ้งของเขา จึงแสร้งขมวดคิ้ว “หากเจ้ายังส่งเสียงดังกว่านี้ อีกทั้งเขตหอพักคงรู้กันหมดแล้วว่าเมื่อคืนข้าหกล้ม”

ลู่ชิงรีดเสียงต่ำลงทันที แต่สายตายังคงจ้องหน้านาง “หกล้มจริงๆ งั้นหรือ?”