เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 72 กำแพงกั้นยังได้ยิน?
ซูเนี่ยนพลิกตัวกลับไปมาแล้วพลิกกลับที่เดิม
เตียงในสถานีพักม้าไม่ถือว่าแข็ง ผ้าห่มและฟูกเองก็สะอาด ทว่านางกลับนอนไม่หลับ
แรงสะเทือนบนหลังม้าในยามกลางวันราวกับยังคงตกค้างอยู่ในกระดูก นางเพียงหลับตา ก็หวนนึกถึงแขนของเสิ่นเยี่ยนที่โอบล้อมมาจากทั้งสองข้าง บังเหียนถูกกระชับแน่นในนิ้วมือของเขา และนางที่ถูกกักขังอยู่ในตำแหน่งที่หลีกหนีไม่ได้นั้น
นางดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง จ้องมองเพดานมุ้งเหม่อลอย
เสียงพลิกหน้าหนังสือแผ่วเบาดังมาจากห้องข้างๆ
เบามาก ทีละหน้า เป็นจังหวะสม่ำเสมอยิ่ง
ลมหายใจของซูเนี่ยนชะงักไป
กำแพงนี้บางเกินไปแล้ว
แม้แต่ตอนเสิ่นเยี่ยนพลิกหนังสือ นางยังได้ยิน แล้วความเคลื่อนไหวที่นางพลิกตัวไปมาบนเตียงเมื่อครู่ ห้องข้างๆ จะไม่ยินอย่างชัดเจนกระจ่างแจ้งเชียวหรือ?