กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 73 เจ้าเรียกผู้ใดว่าเด็กรับใช้?
ซูเนี่ยนประคองถ้วยโจ๊กนั้นไว้ พลางดื่มช้ากว่ายามปกติ
มิใช่ว่าไม่หิว
หากแต่เป็นเพราะใบหน้าของจ้าวหลิงยามเดินผ่านนั้นน่ากลัวเกินไป ราวกับว่าสิ่งที่นางกินมิใช่โจ๊ก แต่เป็นชิ้นเนื้อที่แย่งมาจากถ้วยของเขา
เดิมทีนางคิดจะอธิบายสักสองสามคำ แต่เมื่อคิดดูอีกทีก็ช่างเถิด
จะอธิบายไปเพื่ออันใด?
ว่าโจ๊กถ้วยนี้มิใช่นางที่เป็นคนต้องการ?
จ้าวหลิงคงมีแต่จะโกรธยิ่งกว่าเดิม
ยามเดินทาง ซูเนี่ยนยังคงถูกเสิ่นเยี่ยนหิ้วขึ้นหลังม้าเช่นเดิม
นางเริ่มปรับตัวได้มากกว่าวันแรก ทว่าก็เป็นเพียงการเปลี่ยนจาก “พร้อมจะกระโดดลงทุกเมื่อ” เป็น “กัดฟันอดกลั้นไม่กระโดดลงไป” เท่านั้น