กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 71 ขึ้นมาเถิด อย่าให้ผิดชั่วยาม
ซูเนี่ยนจ้องมองมือที่ยื่นออกมาของเสิ่นเยี่ยน สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ขึ้นมา?
ขึ้นไปที่ใด?
เขานั่งอยู่บนหลังม้า ชุดขี่ม้าสีดำรัดจนเห็นเส้นสายของไหล่และแผ่นหลัง ฝ่ามือที่ทิ้งตัวลงมาจากที่สูงนั้นมีข้อนิ้วเรียวยาว กลางฝ่ามือสะอาดสะอ้านราวกับไม่เคยเปื้อนฝุ่นธุลี
ทว่าม้าสีดำตัวนั้นมีเพียงอานม้าชุดเดียว
ซูเนี่ยนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน “ท่านผู้ดูแล สถาบันเดินไปได้ขอรับ”
นักศึกษาหลายคนโดยรอบหันขวับมามองพร้อมกัน
เสิ่นเยี่ยนปรือตาลงมองนาง ใบหน้าไร้ระลอกคลื่น “ระยะทางสองวัน เจ้าจะเดินไปหรือ?”
ซูเนี่ยนรีบเปลี่ยนคำพูด “เช่นนั้นนักศึกษาขอนั่งเกวียนวัวก็ได้ขอรับ นักศึกษาไม่เลือก นั่งที่ใดก็ย่อมได้ หากไม่ได้จริงๆ ก็นั่งเบียดไปกับสัมภาระก็พอ”