เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 66 ร่มคันนี้เอียงลำเอียงเกินไปแล้ว
ยามที่ปลายนิ้วของเสิ่นเยี่ยนละออกจากเส้นด้ายเส้นเล็กนั้น รอยหมึกบนโต๊ะก็แห้งสนิทแล้ว
เขาเก็บเส้นด้ายกลับเข้าไปในแขนเสื้อ ล็อกลิ้นชักเรียบร้อย นั่งอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ยกมือขึ้นหยิบกระดาษคำตอบที่ซูเนี่ยนทิ้งไว้เมื่อวานขึ้นมาพลิกดู
ลายมือบนกระดาษดูอ่อนช้อย ทว่าแฝงไปด้วยความคมกริบ
ผนึกคลังมาก่อน ตรวจสอบบัญชีตามมาทีหลัง
ข้างข้อความเหล่านั้น เขาได้เติมลงไปสองขีดด้วยมือตนเอง เสิ่นเยี่ยนจ้องมองรอยหมึกนั้น ความตัดสินใจที่ถูกกดไว้ในใจส่วนลึกกลับผุดพรายขึ้นมาอีกครา
หากซูเนี่ยนเป็นสตรีจริง ตลอดหลายปีมานี้นางเดินก้าวมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน?
ความคิดนี้คงอยู่เพียงชั่วครู่ ก็ถูกเขากดมันลงไปอีกครั้ง
ใจร้อนไม่ได้
อย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่ก่อนที่นางจะเอ่ยปาก แล้วบีบคั้นนางจนตรอกไม่มีทางถอย