เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 67 เหตุใดจึงเป็นเขา?
ขณะที่นิ้วของจ้าวหลิงกดลงบนขอบหน้าต่าง ร่มกระดาษเคลือบน้ำมันคันนั้นก็ได้หยุดลงที่ทางแยกเสียแล้ว
เดิมทีเขาเพียงรู้สึกอึดอัดภายในห้อง จึงผลักหน้าต่างออกดูสายฝนอย่างไม่ใส่ใจนัก
เขตหอพักชั้นเจี่ยมีทำเลสูง จึงมองเห็นทางเดินเล็กๆ ที่มุ่งหน้าจากหอเก็บตำราไปยังเขตหอพักต่างๆ ได้ถนัดตา เขานั่งพิงหน้าต่างอย่างขี้เกียจ เดิมไม่ได้คิดจะมองผู้ใด แต่พอมองไปกลับสะดุดสายตาเข้ากับเสิ่นเยี่ยน
ท่านหัวหน้าผู้สูงส่งกำลังกางร่มคันหนึ่ง โดยมีซูเนี่ยนยืนอยู่เคียงข้าง
ผืนร่มเอียงไปทางฝั่งของซูเนี่ยนอย่างเห็นได้ชัด
ไหล่ข้างหนึ่งของเสิ่นเยี่ยนเองถูกสายฝนสาดซัด กลับเหมือนมิได้ตระหนักรู้แม้แต่น้อย
คิ้วของจ้าวหลิงขมวดมุ่นขึ้นทีละน้อย
เขาจ้องมองร่างสองร่างที่เดินเคียงคู่กันนั้น ในใจมีความโกรธแค้นบางอย่างที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านขึ้นมา