เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 37 นางยืมชื่อคนตายเข้าเรียน แต่อัครมหาเสนาบดีกลับไม่เปิดโปง
มือของเสิ่นเยี่ยนที่ถือถ้วยชาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
พ่อบ้านเฒ่าก้มศีรษะยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน หลังจากครึ่งประโยคหลังกล่าวจบ ในห้องหนังสือก็หลงเหลือเพียงเสียงน้ำเดือดเบาๆ ในเตาชา
“นายท่าน ซูเนี่ยนผู้นั้นแห่งอำเภอหลินสุ่ย เมื่อสามปีก่อนปลายฤดูใบไม้ร่วงล้มป่วยกะทันหัน ตระกูลยังได้จัดงานศพให้เขา ผู้น้อยตรวจสอบบันทึกเก่าของสถานเก็บศพท้องถิ่น พบชื่อเขาบันทึกเอาไว้ขอรับ”
เสิ่นเยี่ยนวางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ
ก้นถ้วยกระทบพื้นไม้ เสียงนั้นแผ่วเบายิ่ง
บนใบหน้าเขาดูไม่ออกถึงความเปลี่ยนแปลงใด ทว่าปลายนิ้วกลับลูบไล้ไปตามขอบถ้วยชาช้าๆ เป็นวงหนึ่งตลบ
นั่นเป็นท่าทางที่เขาจะทำเวลาครุ่นคิดเรื่องราวเท่านั้น หากผู้อื่นไม่คุ้นเคยย่อมดูไม่ออกเลย
พ่อบ้านเฒ่าติดตามเขามาหลายปี เปลือกตาหย่อนลงเล็กน้อย ไม่เอ่ยปากพูดมากความอีก
ปลอมแปลงสถานะของคนตายเพื่อเข้าเรียน