Chapter 0023

ตอนที่ 23 วินาทีที่เขาก้มศีรษะ สติสัมปชัญญะก็แตกสลายโดยสิ้นเชิง

เสิ่นเยี่ยนมิได้รีบเดินเข้าไปในทันที

โคมไฟแขวนอยู่ในมือของเขา แสงไฟวูบไหวตามแรงลมยามค่ำคืน เผยให้เห็นใบหน้าของซูเนี่ยนที่เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวสลัว

ไม่ถูกต้อง

ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง

เขาเคยเห็นสภาพที่น่าเวทนาของซูเนี่ยนมาก่อนแล้ว

ยามหน้าผากถูกจ้าวหลิงดีดจนแดงก่ำ นางยังสามารถยิ้มและตอกกลับไปได้ ยามถูกลอบทำร้ายในโรงอาหาร แม้นางจะเผ็ดจนน้ำตาไหลพราก ก็ยังสามารถกลืนข้าวลงไปทั้งชาม ยามพลัดตกจากชั้นวางหนังสือ ปฏิกิริยาแรกของนางมิใช่การร้องว่าเจ็บ แต่เป็นการปกป้องตำราและสาบเสื้อในอ้อมกอด

คนผู้นี้รู้จักอดทนเหลือเกิน

อดทนดั่งหญ้าเหนียวทนทาน ต่อให้ถูกเหยียบจมลงในโคลนตมก็ยังรู้จักดีดตัวขึ้นมาด้วยตนเอง

ทว่าซูเนี่ยนที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่เหมือนเดิม