Chapter 0022

ตอนที่ 22 กลอนประตูถูกเปิดออก เขาเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของนาง

ซูเนี่ยนประคองตัวเดินไปตามแนวเสาระเบียง เล็บจิกเกร็งแทบจมลึกลงไปในลายไม้

เสียงหัวเราะจากในโถงจัดเลี้ยงยังคงดังมาจากด้านหลัง เป็นระลอกสูงต่ำสลับกัน คล้ายมีคนใช้ไม้ตีระฆังผ่านผืนผ้าหนา

นางไม่กล้าหันกลับไป และไม่กล้าหยุดฝีเท้า

ร้อน

ร้อนเหลือเกิน

สุราที่เจืออยู่ในถ้วยชานั้นมีไม่มากนัก ทว่าสำหรับนางแล้ว เพียงครึ่งคำก็มากพอจะเอาชีวิต

ไอความร้อนแผ่ลามจากลำคอลงไปข้างล่าง ผ่านแผ่นอก แผ่นหลัง และข้อมือ หลอมละลายร่างกายของนางให้อ่อนระทวยไปทีละนิ้ว

ผ้ารัดอกรัดเสียจนนางหายใจไม่ออก

ยามปกติสิ่งนี้คือชีวิตของนาง แต่ยามนี้กลับราวกับเชือกเส้นหนึ่ง ที่กำลังรัดตรึงซี่โครงของนางไว้แน่นหนา